برگرفته از روزنامه اطلاعات

حضرت علی علیه السلام انسان ممتازی است که زبان از وصف والایش ناتوان و قلم در نمایش چهره نورانی‌اش خجلت زده است. حضرت علی علیه‌السلام قصیده بلند خلقت و گل همیشه با طراوت بوستان انسانیت و چشمه جوشان جهان جاویدان است.


علی (ع) خورشید فروزان آسمان، چراغ پرفروغ شب‌های گمراهان، نسیم ملایم روح بخش صبح گاهان، قلّه سرافرازان، یاور دلسوز ستم‌دیدگان، دشمن آشتی ناپذیر شرک و شیطان و بزرگ آموزگار قبیله آموزگاران است.

این شخصیت عزیز و عظیم که تولّدش در کعبه و تربیتش در خانه پرمهر محمّد مصطفی انجام می‌گیرد، خداوند جان او خاندانش را با نورانیت عصمت از هر گونه پلیدی پاک می‌گرداند.

از «سخاوت» علی علیه السلام بگوییم که به هنگام نماز و در حال رکوع، انگشترش را به نیازمند می‌بخشد.

از «یتیم نوازی» و مسکین‌خواهی «و اسیر دوستی» علی(ع) بگوییم که خداوند درباره‌اش (آیه 8 سوره انسان) را نازل کرد.

از علم و آگاهی حضرت (علیه السلام) بگوییم. خاتم پیامبران، حضرت محمّد(ص) فرمودند: «من شهر علم هستم و علی، درِ آن است.» از «شجاعت» حضرت (ع) بگوییم که خود بارها فرمودند: اگر امّت عرب بر جنگ با من صف‌آرایی کنند، به چنین مبارزه‌ای پشت نخواهم کرد.

از «غدیر» علی(ع) بگوییم که نومیدی کافران و منافقان را در پی داشت.

از «خندق» حضرت علی(ع) بگوییم که اجر و پاداش یک ضربت شمشیرش بر عبادت اهل آسمان‌ها و زمین برتری دارد. ضربت او روز خندق از پی ترویج قرآن افضل از اعمال خلق اولین و آخرین شد.

از «خیبر» حضرت علی(ع) بگوییم که کرار غیر فرّار است و محبّت خدا و رسول را میراث دارد.

از اسلام علی بگوییم که نخستین اسلام آورنده است و اوّلین امتیاز را به خود اختصاص داده است.

از «نمازش» بگوییم که اولین و نخستین نمازگزار پشت سر پیامبر اکرم(ص) است.

از «حکومت» علی(ع) بگوییم که بر پایه عدل و انصاف استوار است. و دست رد به سینه هر تقاضای ناحقّی می‌زند. اگرچه متقاضی برادرش باشد و خود را به ستم آلوده نمی‌کند. حتی اگر به گرفتن پوسته دانه‌ جوی از دهان مورچه‌ای باشد.

از «روح بلند و بی نیاز» علی(ع) بگوییم که در برابر زورمندان سر تسلیم و سازش فرود نمی‌آورد. از «سینه» علی(ع) بگوییم که به وسعت همه هستی، علم و معرفت را در خود انباشته است.

از «شب» علی(ع) بگوییم؛ شبی که شیفته شنیدن آهنگ مناجات علوی است. آغوش باز می‌کند تا زاهد به محراب آمده را در خود جای دهد و از او در برابر خداوند به مناجات قیام کرده، پیروی کند.

شب ز اَسرار علی آگاه است

دل شب محرم سرّ الله است

شب شیفته است مناجات علی

جوشش چشمه فیض ازلی

فجر تا سینه آفاق شکافت

چشم بیدار علی خفته نیافت

از روح «آشتی ناپذیر» او بگوییم که در برابر ریشه‌های انحراف و سایه‌های فساد در برخورد با فتنه‌گران لحظه‌ای تردید به خود راه نداد.

از «صبر» علی بگوییم که قلّه‌های پرغرور، در برابر صبر او سرافکنده و صخره‌ها در پیشگاه روح مقاومش شرمنده‌اند.

از «تنهایی» علی(ع) بگوییم که در اوج قدرت تنها بود و در وطنش غریب؛ زیرا گوشی برای شنیدن سخنان نورانی اش نبود از«مظلومیت» علی(ع) بگوییم که در طول تاریخ کسی مظلوم‌تر از او نمی‌شناسیم. از «زبان» علی(ع) بگوییم که قرآن ناطق و قرآن صامت (بی‌صدا) را مفسّر است.

از «شیعیان و دوستان» علی(ع) بگوییم که پیروزمندان و رستگارانند. از «جوانمردی» علی بگوییم که در تاریخ بشریت، جوانمردی چون او پا به دنیا نگذاشته است. از «شمشیرش» که ذوالفقار است.

از «خانه ساده» علی (ع) بگوییم که سادگی اش به صافی سینه آینه و محل جمع شدن اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) است.‏

از «همسر» علی(ع) که «فاطمه» و سیده زنان دنیا و آخرت، دختر پیامبر گرامی اسلام(ص) است.‏

‏ از «فرزندان» علی (ع) بگوییم که حسن و حسین (علیهما السلام) هستند و سیّد جوانان اهل بهشت.

از «دختر» علی (ع) که زینب(س) است و پیام آور نهضت خونین عاشورا و مفسّر کتاب عظیم شهادت.

از «عبادتش» بگوییم که آنچنان در دریای عشق غرق می‌شد که تیغ را از پایش بیرون می‌کشند و او متوجّه نمی‌شود. بالاخره از «جهادش» امارتش، فریادش، سکوتش، قیامش و قعودش (سجده).

و از مظلومیتش و از شهادتش که در محراب مسجد کوفه اتّفاق می‌افتد.

تهیه کننده: جمیله مهدوی نیا



تاريخ : ٢۸ خرداد ۱۳٩۱ | ٩:٠٢ ‎ب.ظ | نویسنده : علیرضا ساروقی | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.
صفحات اختصاصی
امکانات وب