رودی تا درون دل‌های زنده

شما کم سن و سال بودی که امام رضا (ع) از دنیا رفت و یک جورهایی تنها شدی، تنها شدی در میانه میدان سختی که هر سویش حریفی خودنمایی می‌کرد. برخی آماده بودند که به گمان خود تو را و کودکی‌ات را سر جای خود بنشانند و تو با همه کودکی‌ات محترمانه همه‌شان را ناگزیر به نشستن کردی. آخر در دل کوچک تو دریایی دانش و ادب موج می‌زد، دریایی که توان بی‌نهایت بخشنده بودن به تو می‌بخشید. احساس می‌کنم بخشندگی تو را هنوز هم می‌شود چشید. بخشندگی تو رودی است که همچنان در دل تاریخ پیش می‌آید و راهش را به درون دل‌های زنده باز می‌کند. تو کلی حرف به همه بخشیده‌ای. حرف‌هایی که چون دانه‌های مروارید همیشه شفاف و درخشان می‌مانند. حرف‌هایی مثل این جمله "آن که خدا سرپرست اوست چگونه گم می‌شود و از دست می‌رود؟" یا حرف‌هایی که در که در آنهاپرهیز می‌دهی که بی دلیل دیگران را سرزنش نکنیم. اینکه می‌گویی " دیدار دوتان دل را صفا می‌دهد." یا این‌که عزت مؤمن را در بی‌نیازی به دیگران و توجه به خدا می‌بینی و همه را فروتنی و بردباری، نیکی و همدردی با مردم دعوت می‌کنی. حالا هر که هر چه می‌خواهد بگوید، با این همه خوبی و بخشندگی، نباید میلاد شما را جشن گرفت؟

زادروز اختر تابناک ولایت و امامت حضرت امام جواد الائمه (ع) بر همهٔ شیعیان مبارک باد.



تاريخ : ٢۱ خرداد ۱۳٩٠ | ۱۱:٠٠ ‎ق.ظ | نویسنده : علیرضا ساروقی | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.
صفحات اختصاصی
امکانات وب