حکیم ابوالقاسم فردوسی

 تو را دانش و دین رهاند درست     در ِرستگاری ببایدت جُست  
  دلت گر نخواهی که باشد نژند     همان تا نگردی تن ِمستمند  
  چو خواهی که یابی ز هر بد رها     سر اندر نیاری به دام بلا  
  بُوی در دوگیتی ز بد رستگار     نکوکار گردی بر ِکردگار  
  به گفتار پیغمبرت راه جوی     دل از تیرگی ها بدین آب شوی  
 چه گفت آن خداوند تنزیل و وحی     خداوند امر و خداوند نهی  
  که من شارستانم علیَم در است     درست این سَخـُن گفت پیغمبرست  
  گواهی دهم کین سخن راز اوست     تو گویی دو گوشم بر آواز اوست  
  حکیم این جهان را چو دریا نهاد     برانگیخته موج ازو تندباد  
  چو هفتاد کشتی برو ساخته      همه بادبان ها برافراخته  
 یکی پهن کشتی بسان عروس     بیاراسته همچو چشم خروس  
  محمد بدو اندرون با علی      همان اهل بیت نبی و وصی  
  اگر چشم داری به دیگر سرای      به نزد نبی و وصی گیر جای  
  گرت زین بد آید گناه منست      چنین است و این دین و راه منست  
  برین زادم و هم برین بگذرم     چنان دان که خاک پی حیدرم  
 نگر تا به بازی نداری جهان     نه برگردی از نیک پی همرهان  
  همه نیکیَت باید آغاز کرد      چو با نیکنامان بُوی هم نبَرد  
  ازین در سَخُن چند رانم همی      همانش کرانه ندانم همی



تاريخ : ٢٥ خرداد ۱۳٩٠ | ٢:۳۱ ‎ب.ظ | نویسنده : علیرضا ساروقی | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.
صفحات اختصاصی
امکانات وب